انبه ا Mangifera indica

برای آگاهی از قیمت محصول تماس بگیرید
شماره تماس: ۰۹۱۸۹۷۴۱۱۴۲

  • صمغ آن به عنوان داروی ضد سیفیلیس به کار می رود.
  • عصاره برگ، پوست، ساقه و میوه نارس انبه به مقدار محدودی خاصیت ضد باکتری بر ضد مايکروکوکوس پیروژنس واریته اورئوس دارد
  • میوه رسیده آن خاصیت ضد قارچی دارد.
  • معمولاً از جوشانده برگ، ساقه، میوه، هسته و صمغ آن در پزشکی استفاده می شود.
  • مغز هسته آن قابض است و عاری از مواد سمی و دارای مقداری آمینو اسید است.
  • گرد مغز هسته آن به عنوان ضد کرم و در موارد بواسیر خونی به کار می رود.
  • گوشت میوه رسیده انبه عطش را تسکین می دهد و جریان خون را رونق می بخشد.
  • پوست میوه خاصیت تونیک و مقوی دارد.
مقایسه
اشتراک گذاری در:

مشخصات کلی میوه انبه

میوه انبه در کتب طب سنتی با نامهای (انبج)، (انبه)، (انب)، و (نغزک) آمده است. به فرانسوی (Mangue و ManguOS) و به انگلیسی (Mango) گویند. گونه مورد نظر در این بخش انبه هندوستان است که (Manguier des Indes) نامیده می شود. گیاهی است از خانواده (Anacardiaceae) نام علمی آن (ا Mangifera indica)  می باشد. درخت بزرگی است که ارتفاع آن تا ۱۲ متر می رسد. برگهای آن نیزه ای، گلهای آن به صورت خوشه ای در انتهای شاخه گل دهنده است. میوه آن تخم مرغی شکل خوراکی و شیرین است. گوشت شیرین که داخل آن یعنی در مرکز میوه به صورت هسته بزرگی قرار دارد. این درخت بومی هندوستان و مالزی و مالت است و حالیه در سایر مناطق آسیای حاره نظیر جاوه کاشته می شود. در ایران در جنوب کاشته می شود.

 

 

خوا درمانی میوه انبه

 

  • پوست درخت انبه قابض است و در موارد دیفتری و روماتیسم و خونریزی از رحم، مصرف دارویی دارد
  • صمغ انبه از نظر خواص طبی جانشین صمغ عربی است و از گرد آن برای معالجه ترک پا و جرب پوست استفاده می شود (جرب بیماری پوستی مسری است که عامل آن سارکوپس اسکامبیه ای می باشد).
  • صمغ آن به عنوان داروی ضد سیفیلیس به کار می رود.
  • عصاره برگ، پوست، ساقه و میوه نارس انبه به مقدار محدودی خاصیت ضد باکتری بر ضد مايکروکوکوس پیروژنس واریته اورئوس دارد
  • میوه رسیده آن خاصیت ضد قارچی دارد.
  • معمولاً از جوشانده برگ، ساقه، میوه، هسته و صمغ آن در پزشکی استفاده می شود.
  • مغز هسته آن قابض است و عاری از مواد سمی و دارای مقداری آمینو اسید است.
  • گرد مغز هسته آن به عنوان ضد کرم و در موارد بواسیر خونی به کار می رود.
  • گوشت میوه رسیده انبه عطش را تسکین می دهد و جریان خون را رونق می بخشد.
  • پوست میوه خاصیت تونیک و مقوی دارد.
  • میوه نارس انبه را قطعه قطعه کرده و خشک می کنند و در موارد سپتی سمیا به کار می برند (سپتی سمیا حالت بیماری است که در نتیجه وجود تعداد زیادی میکربهای بیماری زا در خون شخص مریض ایجاد می شود).
  • از خیسانده برگهای آن به عنوان خنک کننده مثل چای دم می کشد و می خورند.
  • برای کاهش تب و سرماخوردگی نیز از کمپرس یا حمام یا آب خیس کرده و دم کرده آن استفاده میشود.
  • از گرد برگهای سوخته و زغال شده آن برای تهیه مشمع به منظور کندن زگیل استفاده می شود.
  • برای بند آوردن خونریزی نیز از گرد آن استفاده می شود.
  • در فیلیپین از پوست ریشه آن به عنوان مدّر، قابض، بند آورنده خون و ضد روماتیسم استفاده می شود.
  • در موارد روماتیسم گرد پوست ریشه آن را به مقدار زیاد دم می کنند، بدن و مواضع دردناک روماتیسمی را حمام می کنند. و از آن برای شست و شو به منظور جلوگیری و یا قطع ترشحات مهبل نیز استفاده می شود.
  • از مغز هسته آن برای معالجه سرماخوردگی و سرفه های سخت استفاده می شود. و همچنین برای قطع اسهالهای سخت، بواسیر خونی و قطع خونریزی رحمی خارج از موعد قاعدگی نیز کاربرد دارد.
  • مغز هسته آن را بو داده و می خورند ضد اسهال است و کرم کُش.
  • از رزین آن برای التیام زخمهای دهان و همچنین به عنوان ضد سیفیلیس و معالجه اسهال خونی استفاده می شود.
  • اگر صمغ آن را با روغن و آب لیمو مخلوط نمایند برای رفع ناراحتی های پوست بسیار مؤثر است.
  • انبه از نظر طبیعت طبق نظر حکمای طب سنتی، میوه خام و نارس آن سرد و خشک و مولد بلغم و سودا و میوه رسیده شیرین آن
    گرم و خشک است.
  • از نظر خواص بسیار مقوی است و برای اعضای رئیسه بدن، جهاز تنفس، مری، معده، روده ها و کلیه نافع است.
  • مقوی مثانه و نیروی جنسی است و درخشان کننده رنگ چهره و خوشبو کننده دهان است.
  • خفقان، سردرد سرد، تنگی نفس، سرفه، بواسیر، اسهال، عطش، ضعف، کسالت و سستی بدن را رفع می کند و ترشح ادرار را افزایش می دهد.
  • انبه برای گرم مزاجان مضر است بخصوص در مواقعی که معده خالی باشد و از این نظر باید با سکنجبین با آب دوغ سرد خورده شود.
  • البه از نظر هضم ثقيل و نفاخ است و ایجاد بیماری های سوداوی و خارش و جرب و دمل می نماید.
  • از نظر نفخ آن باید با زنجبیل خورده شود و با اینکه روی گوشت آن نمک بریزند و با مخلوطی از زنجبیل و نمک روی آن بریزید و بخورند.
  • کبد را ضعیف می کند و از این نظر باید با شربت زرشک و سکنجبین آن را خورد.
  • برای لثه و دندان مضر است و اسپرم را رقیق می کند و برای چاق شدن و تقویت نیروی جنسی باید روی آن شير تازه خورد.
  • میوه تازه ترش آن صفرا را تسکین می دهد و اشتها آور است و برای بلغمی و سوداوی مزاجها مضر است.
  • از مغز هسته آن برای تسکین آسم استفاده می شود لاتکس یا شیرابه آن بسیار گرم و زخم کننده پوست است و بوی تند نامطبوعی شبیه بوی بنه نارس (میوه نوعی پسته وحشی) دارد و برای رفع ناراحتی آن باید روی محلی از پوست که شیرابه انبه ريخته شده روغن ماليد.
  • گل انبه و مغز هسته انبه بسیار سرد و خشک است، اسهال را بکلی بند می آورد و خشک کننده و بند آورنده اسپرم می باشد بخصوص اگر مغز هسته آن را کمی بو داده باشند.
  • اگر شکوفه تازه آن را خشک کرده و هر روز در حدود ۴-۳ گرم آن را با ۱۲- ۱۰ گرم شکر بخورند از یپلان جریان زیاد اسپرم و سرعت انزال جلوگیری می نماید.
  • اگر برگ و گل را ساده و در آب خیس کرده و مخلوط نمایند، مضمضه با این آب مقوی دندان و لثه و محکم کننده آنهاست.
  • پاشیدن خاکستر چوب و گردبرگ آن برای جلوگیری از خونریزی مفید است.
  • دود کردن برگ خشک آن در چین با سیگار برای دفع بادهای کلیه نافع است.
  • دود کردن پوست خشک درخت انبه نیز همین خاصیت را دارد مالیدن آب برگهای جوان انبه و همچنین مالبدن روغن انبه یعنی روغنی که در آن پوست انبه خام در آفتاب پرورده شده باشد، برای درازی و سیاهی مو و جلوگیری از ریزش مو مفید است.
  • در بعضی از موارد قنادها از مغز هسته انبه به جای مغز بادام شیرین استفاده می نمایند.
  • معمولاً قبل از خوردن میوه رسیده انبه باید ریشه های آن را قطع کرد و به علاوه قسمت سر آن را که شیرابه یا لاتکس دارد، بریده بعد بخورند.
  • هر چه میوه بیشتر رسیده باشد مقدار شیرابه آن که مجروح کننده پوست و فوق العاده گرم است، کمتر می شود.

 

ترکیبات شیمیایی میوه انبه

از نظر ترکیبات شیمیایی وجود مانگی فرین، مانگین و رنگ زردی به نام پیوری یا پیوری یلودای، بنزوئیک اسید، سیتریک اسید و در حدود ۱۰ درصد تانن در آن گزارش شده است. هسته آن منبع غنی از مواد چرب و هیدراتهای کربن و تانن و گالیک اسید است. روغن ثابت موجود در آن شامل او اولئو دیستارین است. در خاکستر آن کلسیم، منیزیم و فسفر یافت می شود. تجزیه شیمیایی هسته آن نشان میدهد که در آن آلكالوئيد و گلوکوزید و ساپونین و اسانس وجود ندارد کارتون . گلهای انبه در حدود 0/04 درصد اسانس دارد و از پوست درخت مانگی فرین جدا شده است.

در ریشه آن مانگی فرین، فریدلین و بتاسیتوسترول یافت می شود. در هر یک صد گرم میوه خام انبه مواد زیر موجود است: آب 81 گرم، هیدراتهای کربن 16/8 گرم، کلسیم 10 میلی گرم، فسفر 13 میلی گرم، آهن 0/4 میلی گرم، سدیم 7 میلی گرم، پتاسیم 189 میلی گرم، ویتامین آ 4800 واحد بین المللی، تیامین 0/05 میلی گرم، رایبوفلاوین 0/05 میلی گرم، نیاسین 1/1 میلی گرم، ویتامین C 35 میلی گرم.

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “انبه ا Mangifera indica”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *